Nadat in 1936 de naam v.v.Voerendaal definitief was en de club her en der naam begon te krijgen, werd op een ongekende manier gelobbied om spelers te krijgen. Vooral de jeugd werd onder de koeien weggehaald en aangespoord om mee te voetballen. Een tweede elftal was dan ook snel samengesteld en ook een jeugdelftal kwam naderhand tot stand.

Vanaf 12 jaar kon men in Voerendaal destijds bij de A-jeugd spelen. Ondanks de oorlog werd in het Limburgse gewoon gevoetbald met voor Voerendaal redelijk goede resultaten. In de onderstaande stukken kunt u lezen hoe Voerendaal de oorlogsjaren doorkwam.

Seizoen 1941/1942

De oorlog woedde hevig in Europa en gebrek aan materiaal was aanleiding tot mindere prestaties van de RK.VVV. In dit jaar eindigde Voerendaal onderaan in de 3e klasse B met 6 punten uit 18 wedstrijden.Toch ging het goed met de vereniging want in ditzelfde jaar bestond er een Voerendaal 2, dat speelde in de 1e klasse E en een Voerendaal 3, dat speelde in de 3e klasse E. Dat er in dit laatste elftal geen lieverdjes ronliepen lazen we in de 'Sportillustratie' no 46 12 november 1940. De tuchtcommissie had besloten om J.Schins uit te sluiten voor twee wedstrijden. De reden is nog niet bekend. Echter toen al wist het bestuur van Voerendaal de straf om te laten zetten in 2 wedstrijden voorwaardelijk. Iets wat een aantal jaren later nog wel vaker werd geprobeerd.

Seizoen 1943/1944

In seizoen 42/43 eindigde Voerendaal op de tweede plaats in de 4e klasse C en mocht het jaar erna wederom in dezelfde klasse uitkomen. Voerendaal eindigde wederom op de 2e stek met 27 punten uit 18 wedstrijden. De Amerikanen waren inmiddels in september '44 Voerendaal binnengetrokken en vonden dat ons grasveld Ten Elen bij uitstek was geschikt voor hun veldhospitaal. Niemand in Voerendaal sprak voldoende Engels om de heren duidelijk te maken dat hier 'topsport'bedreven werd. Wegjagen durfde men ook niet want, deze jongens hadden een week van te voren de Duitsers verjaagd. Dus werd er uitgeweken naar een vervangend veld.

Naast de huidige meubelhandel Eurlings werd het hoge gras gemaait en doelpalen neergezet zodat in ieder geval Voerendaal kon meedoen aan de noodcompetitie. In maart 1945; Nederland werd bevrijd. De Amerikaanse 'bezetters' hadden Ten Elen, alvorens dit geheel om te ploegen, verlaten en met verleende mankracht werd de voetbalweide weer enigzins bespeelbaar gemaakt.

Seizoen 1944 / 1945

In de oorlogsjaren was Joep Eussen, gekend groothandel in fruit, als voorzitter aan het bewind gekomen. De 'lievertjes' van Voerendaal kenden meer schorsingen dan overwinningen in die tijd. Wiel Dirrix, sterspeler van dit elftal, was voor langere tijd bestraft. D'r Wiel gold als onmisbaar, dus besloot het toenmalig bestuur een pleidooi te gaan houden in Den Haag, bij de K.N.V.B.

Sjef Boumans en Joep Eussen zouden dit gaan doen. Een kist zelf geplukte appels, "Keulenmenkes", werd meegenomen om de woorden kracht bij te zetten. Holland is Holland, dacht men in Voerendaal en die verrekken van de honger na zo'n oorlog. Zo gezegd, zo gedaan. Onder het motto 'zieligheid ten top' hielden beide heren een prachtig verhaal, over vele geblesseerde en zieke spelers van hun elftal.

'Of ze uitstel van wedstrijden konden krijgen', luidde de vraag aan de hoge heren van de bond. Voor hun neus de meegenomen advocaat: de kist appels. Dit kistje deed dan ook zijn werk. De werdstrijden werden verschoven en de gretige handjes lieten de appels van eigenaar verwisselen. Maar natuurlijk was dit nog niet alles ....

De kist nog stevig vasthoudend werd er een tweede verhaal opgehangen over de sporen die de oorlog hadden achtergelaten. Men had geen voetbalschoenen meer. Uiteraard kon de K.N.V.B. ook dit verhaal waarderen en schonken Voerendaal 10 bonnen voor het aanschaffen van benodigd schoeisel. Toch was de kist nog niet helemaal leeg ......

"Wij hebben van u 2 kaarten ontvangen voor de interland Nederland - België en we hebben 11 spelers. "Onze dank hiervoor en wederom volgde er een smartlap van grote allure waar André Hazes maar al te graag de tekst van had gehad. Met tranen en gestotter, hoorde de K.N.V.B. ook dit verhaal tot het einde aan en ons bestuur ging met 10 extra kaarten op zak weer terug richting Voerendaal.