Voerendaal was inmiddels afgezakt naar de eerste klasse van de onderafdeling, verloor een oud-speler door een mijnongeluk, de voorzitter stapte op, kreeg men af en toe moeilijk 11 mensen op de been zodat de trainer mee moest spelen en als laatste was Voerendaal kind aan huis bij de tuchtcommissie.

De toenmalige spreuk: "Morgen.....morgen zal het beter gaan! zal de komende jaren voldoende gehoor krijgen. De jaren '50 waren dan ook de jaren van de wederopbouw.

1950 / 1951

De oorlogsjaren waren vergeten en verleden tijd. Koning Voetbal had weer alle aandacht. Toenmalige voorzitter P. Klinkers en zijn bestuur kwamen met nieuwe ideeën en nieuwe mensen. Onze geestelijk adviseur kwam met een nieuwe strijdkreet: "DUC IN ALTUM" (Durf een sprong te maken in het diepe) en de eerste 'Sportkoerier' werd uitgegeven onder de naam ''Clubblad'. Sportief gezien kwam ons vlaggenschip uit in de eerste klasse onderafdeling. S.V.N. en Bekkerveld waren de grootste concurrenten. De laatstgenoemde werd d.m.v. een beslissingsduel verslagen. Helaas trok Voerendaal in de promotiewedstrijd tegen Lemiers aan het korte eind en bleef in deze onderafdeling, waar aardsrivaal Bekkerveld het seizoen erna aan het langste eind trok en Voerendaal op de 2e plaats eindigde.

1952

Trainer Disco en kapelaan Keulen bouwden verder aan dit team en ....: Hij bracht dit elftal terug in de 4e klasse K.N.V.B. De jongens waren van mening dat de 1e klasse onderafdeling te laag voor hen was. Dus na 4 spectaculaire wedstrijden met RK. BSV 2 uit Brunssum wist Voerendaal de strijd te beëindigen met de promotie.

Het 2e van Voerendaal deed het ook niet slecht, want zij sloten hun competitie af met een 7e plek en Voerendaal 3 eindigde 5e. De toekomst zag er weer rozekleurig uit en in de Voerendaalse winkels kon je zelfs 'plaatjes' krijgen van onze idolen. Elke huismoeder werd door haar kinderen financieel uitgemergeld om boodschappen te doen. Zo werden de spelers van Voerendaal herhaalde malen 'verhandeld' op straat en in de winkels.

1953

Er gebeurde eigenlijk weinig buiten de voetbalweide. Alles concentreerde zich op het voetbalveld. Het was de tijd dat kapelaan Keulen zijn schaapjes onder de knie had. De heroïsche belevenissen en het naampjes wisselen was afgelopen. Deze jongens waren braaf en gingen eerst naar de kerk voordat ze zich helemaal leegspeelden op de groene mat. Voerendaal werd 2e in deze 4e klasse, een prachtig resultaat voor een juist gepromoveerde club. Het 2e ontsnapte aan degradatie en het 3e elftal bestond niet meer. Zij zaten in het café of bij moeders thuis.

De jeugdafdeling verloor een van zijn beste bestuursleden en trainer: Paul Mandersimt. Hij overleed plotseling op 12 december 1953. Op 56-jarige leeftijd behaalde hij nog zijn jeugdleidersdiploma. Paul was een zeer fanatiek en enthousiast medewerker in de jeugdafdeling en was alom bekend als jeugdvriend.

1954

Na wederom een woordenwisseling tussen spelers van Voerendaal en Kunrade, greep de gemeente in en bouwde d.m.v. een nieuw bouwplan de 2 kernen aan elkaar. Ook was er eindelijk een gemeenschappelijk hoogtepunt. Voerendaal viert zijn zilveren jubileum. Het mooste cadeau kreeg het bestuur van zijn eerste elftal. Zij waren kampioen geworden van de 4e klasse K.N.V.B., maar in de promotieduels haalden de jongens het niet. Amelie uit Maastricht had de langste adem, maargoed daar is alles laaaaaéééénk. Het tweede werd tweede en het derde zat nog altijd thuis.

In dit jaar werden tevens de eerste beide profclubs in Nederland opgericht. Fortuna '54 (nu Fortuna Sittard) en Alkmaar (nu AZ)

1955

Het jaar van de stilte voor de storm. De nieuwe generatie was rijper geworden en het zag er naar uit dat de toekomst voor Voerendaal op voetbalgebied meer zou gaan betekenen. Het eerste elftal zat nog wel in de 4e klasse en zag het kamioenschap aan zijn neus voorbij gaan. Het was Zwart-Wit uit Eys dat de titel binnenhaalde.

Het tweede verloor eveneens als het jaar tevoren de eindsprint van Sylvia. Het derde elftal werd nieuw leven ingeroepen en werd gewoon maar even kampioen. Twee jaar goed bij moeder uitgerust, de taktiek in diverse cafés doorbesproken en gewoon kampioen worden. Hierdoor promoveerde het derde naar de 2e klasse.

1956

Het jaar van de kampioenschappen en promoties. De jongens van Disco promoveerden naar de 3e klasse K.N.V.B. De heren waren zelfs al twee weken voor de afloop van de competitie kampioen. Uiteindelijk behaalden onze jongens 33 punten uit 20 wedstrijden. Het hoogtepunt van het seizoen was dat Voerendaal tegen RK.SVB won met een tienklapper. Iets waar we tegenwoordig inmiddels aan gewend zijn geraakt.

Het tweede wist zijn strijd ditmaal ook te winnen en promoveerde naar de eerste klasse. Nu moeten we er wel bij vermelden dat Voerendaal in deze klasse speelden met 22 spelers. Het tweede en derde speelden immers in dezelfde competitie. De uitslagen van deze onderlinge wedstrijden zijn niet bekend, maar Voerendaal heeft die desbetreffende zondag wel gewonnen.

1957 / 1958

In 1957 eindigde de boys uit Voerendaal op een keurige 4e plek, maar waren de laatse jaren in de decennia altijd moeizaam, zo nu ook weer. Voerendaal 1 bengelde in 1958 onderaan en wist net aan degradatie te ontvluchten. Het tweede eindigde op de laatste plek, maar mocht in de klasse blijven omdat er te weinig clubs in die klasse waren. Het derde zat inmiddels weer thuis of in het café. Ze hadden geen speelveld, het gras was namelijk op.

Nu kwam er ook nog bij dat een andere vereniging, namelijk de woningvereniging, zijn hobby ging uitoefenen. Vurig aangemoedigd door de gemeente en de provincie. Ten Elen was verleden tijd geworden en waar in het verleden menige strijd en tal van hobby's waren uitgeoefend, werden nu woningen geplant.

Maar goed, in zo een woning kun je ook natuurlijk ook hobby's uitoefenen en de eindprodukten van sommige hobby's lwamen 7 jaar later toch ook weer bij Voerendaal voetballen. Zo hielp de woningbouwvereniging de voetbalclub zonder het te beseffen toch indirect aan nieuwe leden. Ondertussen speelden de potentiële vaders hun voetbalwedstrijden in deze tijd op het "Troja-terrein" (Weusterade). Het "nieuwe terrein" was wel gereed gemaakt aan de Hoensweg, maar boer Lipperts de eigenaar van de graszoden, was van gedachte veranderd en de vereniging moest na enkele malen hier gespeeld te hebben wederom "afnokken".

1959

Ten Elen was niet meer en Voerendaal speelde op nieuw aangelegde grasmatten. Op de plek, waar tegenover nu 'het veldje' is gesitueerd, werden in '59 de duels uitgevochten. Dit zonder bekende van weleer. Kapelaan Keulen werd overgeplaats naar Caberg in Maastricht en trainer Disco hield het voor gezien. Voerendaal 1 werd in dit jaar 4e, het 2e werd 5e en het derde bestond weer en eindigde op de 8e plaats.