Het einde van de sterke verhalen, een nieuw clubblad met de naam: 'Sportkoerier', kapelaan Keulen werd opgevolgd door pastoor Loo, het persil-tijdperk brak aan, de jaren van de finales en kampioenschappen zijn aangebroken. Voerendaal bloeide op in de jaren 60.

1960

In 1960 werd een nieuw clubblad ten doop gehouden. De naam: "Sportkoerier". Gekozen uit vele inzendingen, gehouden in een prijsvraag. Daar menig clubfanaat deze "Sportkoerier" bewaarde kunnen we nu putten uit tal van artikelen om het onderdeel historie op deze website vorm te geven. Zo lazen we dat kapelaan Keulen was vervangen door pastoor van Loo. Th. Ceulemans werd trainer en de eindstand '59/ '60 toont aan dat Ceasar kampioen werd en Voerendaal eindigde op de 5e plaats met 24 punten. Voerendaal 3 werd kampioen, met een zege kwamen onze jongens in de 3e klasse I.

Naast het voetbal werd het nieuwe gokspel 'Rolot' ingevoerd. Aangezien de vereniging de letters RK. voor zijn naam had staan, deed voorzitter Teunissen een dringend verzoek om niet aan dit spel mee te doen.

De 'Ruwe', een van de amateurs, begon in 1960 zijn anti-rokers campagne en meldde ons dat roken slecht was voor de gezondheid. Een aantal spelers stopten dan ook onmiddellijk met voetballen, want voetballen was dan ook niet goed voor het roken. De tijd heeft ons geleerd dat beide hobby's gewoon beoefend konden blijven.

Voerendaal 2 werd 3e in de 1e klasse E, na Schinveld 2 en Heerlen 2.

1961

Herman Lemmens, oud speler van het 1e, werd als secretaris benoemd. Een nieuwe Don Camillo kwam en een ECHTE Don Camillo. Zijn naam: kapelaan Vandenbooren. Hij zou nog vaker in het nieuws komen. 1961, het jaar dat Voerendaal Koninklijk werd goedgekeurd, althans de statuten van de vereniging. Voerendaal eindigde op de 5e plaats in de 3e klasse A. Trainer Ceulemans trachtte de spelers van het 2e en het 3e elftal aan te sporen om op de trainingen te komen. Het vreemde is echter wel, dat Voerendaal 2 op dat moment bovenaan stond in hun klasse.

Sjef Janssen werd voorzitter van de jeugd met een eigen bestuur en hij verzamerlde onmiddellijk talloze punten. Het 'Persil-emmertjes' tijdperk was gestart. Uitleg overbodig want Voerendaal waste 's maandags met Persil. Punten voor de club en van dat geld ging men op 'uitstapjes'. Laat in het jaar 1961 werd  dan ook de 'beruchte reis' naar Grossenbaum-Duisburg ter sprake gesteld. De hele zooi kon mee en dat zou gebeuren in juni 1962.

1962

Laten we maar eerst afmaken waar we in 1961 mee eindigden, want met Pinksteren zou de gehele club, maar dan ook echt de gehele club een bezoek brengen aan de D.J.K. Adler Grossenbaum-Duisburg. Nu was dit bezoek weliswaar in 1961 ook geweest, maar dit jaar liep het niet zoals gepland. De bus met loslopend Voerendaal vertrok 's zaterdags 2 uur 's middags.

De eerwaarde heer Don Camillo Vanderbooren moest wel nog een mis wegwerken, want dat was zijn eigenlijke plicht in zijn dagelijks bestaan. 'Gaan jullie maar', zei hij, 'wij komen wel na' en wij waren Don Camillo en Hub Meessen, die als privé-chauffeur door onze kapelaan was aangesteld. Nu gaat er met zo'n dingen altijd iets fout en vooral als bepaalde mensen de dorpsgrens overschrijden.

Komt nog bij dat Hub Meessen met kapelaan Vandenbooren, in een wilde achtervolging op de reeds eerder vertrokken bus, door een stelletje 'Deutsche Jugend' in Duisburg in een totaal verkeerde richting gestuurd werden.

De bus was rond 17:30 gearriveerd. Daar stonden onze oosterburen ons al op te wachten. De gastheren leidde volk Voerendaals gelijk naar een café om een biertje te drinken. Voetballen kan Voerendaal redelijk goed, maar in dat andere is Voerendaal absoluut ongeslagen. Bestuursleden en spelers werden aan hun pleegouders voorgesteld. "Ja, ja, wir kommen aus Holland, aus Vörenthaal, ja umdass wie hier bei sie moessen voesballe.

Zeker, gevoetbald hebben ze ook, wat ze hebben gemaakt weet helaas niemand meer. Heilige missen hebben ze ook gevolgd, zeker, zij het alleen lichamelijk want het geestelijke van menigeen was weer bij het Schützenfest. Menig pleegouders hebben hun 'gasten' namelijk helemaal niet gezien. Zo was er ene meneer van Loo. Die waren ze 's morgens kwijt....hem vonden ze later in een konijnenhok en Sjef was er heilig van overtuigd dat hij nog nooit zo lekker had geslapen.

's Avonds moest de bende weer worden ingeblikt om heimwaarts te keren. De bus stond paraat maar krijg die jongens maar eens uit hun hobby-lokaal. Menige woordenwisseling volgde en Voerendaal stapte in de bus, kroop in de bus, werd in de bus gedragen en later in de bus gegooid. Na 20 km was men nog met de telling bezig of ze compleet waren. En ja hoor, een persoon werd vermist. Na 22 km, de meest nuchtere personen hadden het opgelost: Paul Wouters was weg. Huub en de kapelaan zijn teruggereden om Paul te gaan zoeken. D'r Paul had inmiddels ook al gemerkt dat hij was achtergelaten en had de terugtocht al te voet hervat. Onder begeleiding van zijn pleegouders die zijn koffers droegen... want Paultje moest nog een flink stuk lopen. Gelukkig voor hem heeft het geloof in kerk en voetbal hem gered en beide vertegenwoordigers van beide voorgenoemde instellingen pikte hem weer op.

In datzelfde jaar wast het 2e van Voerendaal kampioen geworden door met 2-1 te winnen van Langeberg. Voerendaal 3 degradeerde en Voerendaal 1 eindigde op de 4e plaats.

1963

Voetballen dede de jongens van ons wel, maar niet met succes. Men verkeerde in de laagste regionen. Voerendaal had geen voetbalveld meer en speelde zijn thuiswedstrijden hoofdzakelijk in Hoeksbroek bij de F.C.H. en het tweede was 'thuis' bij R.K.S.V.B. Ubachsberg.

De toenmalige trainer Beckers had zijn handen vol en op het einde van dit seizoen wed hij vervangen door trainer Esser. Het bestuur vroeg laatsgenoemde bij zijn aanstelling geen roofbouw op de jongens te plegen, want meneer Esser had een reputatie. In het seizoen '63/'64 kwam Voerendaal nog steeds uit in de 3e klasse A. Toch was de methode Esser niet slecht, want bij de hervatting van de competitie startten zijn elf meteen met overwinningen. Esser kwam uit Kerkrade. Uit zijn mond werd veelvuldig  'Los joan, los joan', gehoord.

1964

Esser's aanmoedegingen hielpen. Voerendaal speelde beter en eindigde dit jaar op een gedeelde 4e plaats, samen met Walram. Op 5 april werd op grootse wijze het 10-jarig bestaan van de supportersvereniging gevierd. Men vierde dit in de zaal van Huize Laurentius en in de Sportkoerier plaatste John van Dinther zijn eerste journalistiek meesterstuk. Zijn carriére begon bij Voerendaal en eindigde als sportverslaggever bij de Limburger.

Vermeldingswaardig is verder nog dat in de zomer van '64 Wim Crutzen (huidig grensrechter 1e eltal) met zijn brommer dwars door een auto wilde. Wim belandde in het ziekenhuis van Heerlen en onze 'stormram' herstelde na enkele maanden om vervolgens zijn trainingen te hervatten.

Ook trainer Esser had een nieuwe trainingsmethode ontwikkeld. Met de bus gingen onze spelers naar de uitwedstrijden, maar zo een 2 á 3 km voor het speelveld van de tegenstander gebood Esser de bus de buschauffeur te stoppen en Voerendaals glorie mocht de laatste kilometers te voet afleggen. Los joan! schreeuwde Esser weer, want Esser zelf zat natuurlijk in de bus die achter de hobbelende menigte aan reed. Onze spelers kwamen dan net op tijd aan om aan de eigenlijke wedstrijd te beginnen. 'De spieren zijn warm en de warming-up is geweest.' Zo luidde de Esser-logica van deze ongebruikelijke trainingen.

1965

Onze jongens speelden sterk dit seizoen. De gehele competitie was een opgaande strijd met concurenten Bekkerveld en Groene Ster. De spanning leefde op: 'Wie werd kampioen?' Voerendaal wist de inhaalwedstrijd met 4-0 van Waubach te winnen en dus: Op 7 juni 1965 moest de beslissing vallen, in een extra duel tussen Voerendaal en Bekkerveld. 'De slag van de Varenbeuk' werd deze wedstrijd betiteld. Ruim 5500 toeschouwers omringden het speelveld. In een enerverend duel was het Ron Zweers 0-1, even later was het Ser Senden 0-2. Het leek goed te gaan, toch wist Bekkerveld voor rust weer langszij te komen, 2-2.

Na rust: weer Voerendaal aan de leiding: 2-3 door Jan Zweers. Toen ... een overtreding van Joepie Verbeuken. Penalty. Voerendaalse supporters hielden hun adem in en ... Sjef Senden stopte! Groot was de vreugde en groot was de teleurstelling toen scheidsrechter Theys de strafschop om onbegrijpelijke redenen liet overnemen.

Frits Nöllgen ging achter de bal staan en schoot droog in de onderhoek, 3-3. De scheidsrechter nam daarna nog vele dubieuze beslissingen en onder hoogspanning eindigde de match in 3-3.

Verlenging: Binnen 2 minuten was het beslist, een knullige terugspeelbal werd onderschept door Gardier en hij maakte een einde aan alle illusies van onze jongens, 4-3. Meteen hierna floot de scheidsrechter voor het einde van de wedstrijd. De 'afspraak' zou zijn geweest: 'Wie het 1e doelpunt in de verlening maakt is de winnaar, maar Voerendaal wist dit niet!

In september hervatte Voerendaal de competitie en ramde de eerste wedstrijden alles in elkaar. 8-0 tegen Geleen, 8-2 tegen Meerssen. Toen was nieuwkomer S.V.M. Munstergeleen aan de beurt 4-0. Maar de uitwedstrijd bleef menigeen in herinnering als 'paraplu-duel'. Scheidsrechter Hendriks keurde een doelpunt goed. Munstergeleens publiek was het hiermee niet eens en begon er driftig met paraplu's op los te rammen. Grensrechter Prevos werd met de ronding van een dergelijk wapen om zijn nek naar achteren getrokken en telkens als hij wilde vlaggen, waren er de plu's die zijn vlag weer omlaag haalden.

Bij het einde van de wedstrijd was de chaos compleet en in een niet te overziene puinhoop maakten ook de Voerendaalse supporters kennis met de paraplu's uit Munstergeleen.

1966

Voerendaal speelde voortreffelijk. Keeper Sjef Senden kreeg extra keepers-training van Esser. Alweer een nieuw idee van onze geliefde trainer. Sjef moest continue door een door Esser aangelegde poel water duiken. 'Was goed voor zijn gestel', zei Esser, maar werd zelf ziek en moest afscheid nemen van de club. Hij werd in het ziekenhuis opgenomen. Tot grote ontsteltenis van onze leden 'verloor' Voerendaal misschien wel zijn beste trainer.... zo wordt beweerd in onze voetbalkringen.

Hij werd opgevolgd door de heer Kessels en hij moest het werk klaren. Voerendaal moest kampioen worden dit jaar en dat gebeurde dan ook op 15 mei 1966. Zes punten meer dan de nummer 2 Hulsberg. V.V.Voerendaal werd tweede klasser.

De vlaggen gingen uit en 4 juni 1`966 speelde de kersverse kampioen de huldigingswedstrijd tegen Roda JC.

Het 2e eindigde op de 5e plaats en in de loop van het jaar werd een aanvang gemaakt met de bouw van een stenen kleedlokaal. De groene houten keet had afgedaan. Weer werd een stukje geschiedenis vernietigd en diende nog éénmaal, maar dan voor de open haard.

28 mei 1966. Er gebeurde nog iets!

Kampioen worden!... Dan kriebelt het bloed bij iedereen, dus ook bij onze 'oudjes'. Voor de 'gekke jen' werd in café Wiel Dirrix de oude  garde bij elkaar getrommeld. Een 'reunie' heet dit officieel en de oudjes wilden nog eens zo graag voetballen. 'Dat doen we dan toch', werd afgesproken.

Na enkele malen te hebben gespeeld kreeg deze afvaardiging een officiële naam: VOG, Voerendaals Oude Garde, en sinds 1 mei 1967 is het zelfs een officieel onderdeel in onze vereniging. Alleen noemen we ze tegenwoordig 'Veteranen'.

1967

Weer een jaar van doelpalen laden en andere graszodes opzoeken. Dit keer richting Dijkstraat. Voerendaal 1 speelde zeer constant in dit jaar en eindigde bij de eerste 3. Op 1juli 1967 kwam de geliefde trainer Esser terug en hervatte zijn trainingen. Ditmaal nam hij zijn zoon mee als speler.

De K.N.V.B. had ook iets nieuws: Keepers mogen niet meer dan 4 passen nemen voordat ze de bal richting Cortenbach trappen. Dit gaf in de eerste wedstrijden grote hilaritiet, omdat menig dorps-en provinciegenoot dit niet wist. Daarnaast mochten Ron Zweers, Jan Zweers, Jo Baltus en Sjef Senden uitkomen voor het Nederlands-amateurelftal. Sjef Senden moest alweer snel naar huis want Sjef had een verloren jaar in profclub Fortuna gekeept en dat mocht niet van de KNVB voor een amateur.

1968

Een jaar voor het robijnengeest van de vereniging had trainer Esser zijn elf gebracht waar men bijna 40 jaar naar streefde. De eerste klasse. Sprakelend voetbal in dat jaar verraste menig sportliefhebben en werd beloond met het kampioenschap van de 2e klasse. Voerendaal was nu een topploeg in de amateur-regionen.

Groot feest in Voerendaal toen al en iedereen wilde de eer opeisen. Derhalve willen we nu nog even stellien dat dit het werk is geweest van M.ESSER en zijn 17 jongens, die hiervoor keihard hebben geknokt. M.Essers was zelfden in de publieke belangstelling. De oud-speler van Roda JC had vreemde trainingsmethoden maar hij bewees hiermede dat het vruchten had afgeworpen. Van dit feest zitten de herinneringen nog fris in de gedachten en harten van vele voetballiefhebbers. Een aantal supporters onder begeleiding van een 'trekzak' muziekanten trok door ons dorp en belandde in de middaguren bij slager Hub Meessen. Onze elftal-begeleider was zojuist zijn tijd aan het vullen met het slachten van een varken. De hele meute trok zingend door Meessen's interieur. De helft van de bende bleef in de keuken hangen: soep maken. De overigen belandden in de tuin waar de V.V.V. de gehele middag en avond vertoefden.

Meesen heeft van het geslachte dier weinig kunnen verkopen, dat werd ter plekke omgezet in nieuwe energie voor de feestvierende supporters. Degene die er niet bijwaren hebben 3 dingen gemist: Sterke verhalen, vakensvlees en vooral veel bier. 1968 Staat bekend als de mijlpaal voor de R.K.V.V.Voerendaal.

1969

Een jaar na het kampioensfeest werd opnieuw de feestklok geluid. Dit maal geen kampioenschap maar het 40 jarig bestaan van de vereniging. Voerendaal speelde in de 1e klasse, dus het speelveld en de accommodatie moesten worden aangepast en verbeterd. Voerendaal startte zwak in de nieuwe klasse, maar wist zich snel aan te passen en streed zelfs nog meer om de ereplaatsen tegen het einde van de competitie. R.F.C.Roermond heette de kampioen van dat jaar.

De overige elftallen: Voerendaal 2 en Voerendaal 3 werden resp 3e en 8e. Het Voerendaals publiek had 5 jaar lang groots voetbal gezien, dus was het niet verwonderd dat het jubileumsfeest druk werd bezocht. Terugblikkend op de eerste 40 jaren mocht de vereniging trots zijn op hetgeen wat door de tijd en personen werd neergezet.

Melden wij u nog dat uit Vijlen, W.Niks en Jo Baltus waren aangetrokken en er een nieuwe trainer kwam: Coy Koopal. Verder kreeg Voerendaal een clublied, geschreven door Hein Muys.