De jaren 80
1980
Het was stil in Voerendaal. Zeer eerwaarde heer pastoor Loo had op 18 Maart van zijn parochianen afscheid genomen. Pastoor Loo was er niet meer, waardoor de vereniging alweer een van zijn steunpilaren verloor. Toch ging het voetballen door. In een weinig opzienbarend jaar werd Voerendaal 7e in de eindrangschikking. Toch wist trainer Druyts een eennheid in zijn ploeg te brengen, dat in de 2e helft van de competitie duidelijk tot uiting kwam.
In het begin van de nieuwe competitie haalde Jan Druyts een aantal nieuwe spelers om het verzwakte Voerendaal te versterken. De nieuwe gezichten: Emiel Tubee, Jo Gulpen, Jan Smeets. In de goal had Marcel Humblet nu een vaste plaats.
In de oefenwedstrijden verloor Voerendaal met 5-0 van Fortuna en met 1-0 van MVV. In de andere oefenwedstrijden werd Voerendaal naast nederlagen ook nog eens blessures toebedeeld. Arno Boosten en Pierre Lemmens zagen vanaf de tribune Voerendaal de eerste twee competitiewedstijden gelijk spelen. Daarna volgden een verlies tegen Geldrop en RKC, maar wel een 4-1 winst op Limburgia. De start was dus redelijk te noemen.
In Voerendaal 4 stond ene May Mijnes in de goal. Tijdens een van de wedstijden zag May twee projectielen op zich afkomen; de bal en ..een hond. May twijfelde even.. dook.. ving de hond en liet de bal door 0-1.
Ere-voorzitter Sjek Kicken deed een voorstel om een grote loterij op te zetten om Voerendaal uit de rode cijfers te krijgen. Er moest tevens worden bezuinigd wat de uitgaven waren 'iets' hoger uitgevallen dan begroot. Overigens de loterij werd een succes!
Juni 1980: Weer verloor de vereniging een bekend man. Beschermheer N. Moederscheim overleed in Juni 1980.
1981
In het begin van het jaar kwam pastoor Pörteners als de nieuwe geestelijke adviseur in onze vereniging. In dat zelfde jaar debuteerde een 16-jarige jeugdspeler in het 1e, namelijk René Zimny. Ook hij zou een voetballeven lang Voerendaal dienen.
Dan de competitie: Sjef Souren kreeg een lastige opdracht: 'Haal de vereniging uit de financiële problemen' en de clubkas werd overgedragen van P. Schoenmakers aan Sjef Souren. En onmiddelijk kreeg Dagobert Duck een geduchte concurrent aan Sjef, want hij haalde in korte tijd de vereniging over de rode streep.
Op voetbalgebied werd RKC de nieuwe kampioen. Voerendaal zag opnieuw het degradatiespook opdoemen. Toch haalde Voerendaal een periodetitel binnen, hetgeen nooit was voorgekomen in het bestaan van de Hoofdklasse. Met een 3-2 overwinning op Limburgia wist Voerendaal degradatie te ontkomen. In de strijd (na-competitie) om deelname aan het KNVB-beker ging RBC met de eer strijken. Deze ploeg was te sterk voor de medeconcurenten TOP, Elinkwijk, GVVV en ons Voerendaal.
Het seizoen was afgelopen. Alweer tijd voor een trainerswissel. Jan Druyts vertrok naar EHC en Jan Lauers zou het gaan proberen. Voerendaal wilde zo graag eens een keer kampioen worden in de Hoofdklasse, doch het geld ontbrak om spelers te kopen van naam. Voerendaal werd gekenmerkt door het 'amateurisme.'
Sjef Leclair deed zijn levensverhaal opnemen in de archieven van een Limburgse krant en vertelde nog eens dat Voerendaal een echte vereniging was en moest blijven.
De competitie werd hervat en Jan Lauers met zijn mannen startte hoopvol.
1982
Nee, het kampioenschap was niet aan ons besteed. Toch eindigde Voerendaal 7e, waarbij te vermelden is dat RKC opnieuw kampioen werd. Voerendaal 2 en 3 speelden een weinig opzienbarend jaar en Voerendaal 4 stond lange tijd op plaats 1 van de ranglijst, maar in de eindsprint voor het kampioenschap werden ze 4e.
Het voetbalseizoen was net nog niet begonnen. Dus even tijd voor de aanhang. De supportersvereniging organiseerde iets 'nieuws,' althans voor Voerendaal: een zeskamp. Iedereen die sport, plezier en spel hoog in het vaandel droeg kon meedoen. Vele plezierige uren werden op 22 augustus beleefd door de deelnemers en de toeschouwers.
In de bestuurskamer werd minder gelachen. Sjek Leclair deed zijn zegje en kondigde zijn vertrek aan. Net geen koperen jubileum want hij was na 12 jaar, op precies te zijn, leeg. Ron Zweers was zijn opvolger, weliswaar waarnemend omdat de verkiezingen later zouden plaatsvinden.
Voerendaal verloor nog 2 markante figuren. Sjo en Maria Gubbels, jarenlang de wasserette en de kantine van Voerendaal, hadden nu echt 'pensionering' verdiend en met een groot feest werd afscheid van hen genomen.
De competitie startte. Het allereerste doelpunt dat werd gescoord in de algehele competitie kwam op naam van Wim Buttolo. Helaas niet voor ons, maar tegen ons. Het duurde 433 minuten echte speeltijd voordat Voerendaal wist te scoren. De eerste overwinning kwam zelfs pas in het 7e duel tot stand. Het zag er weer triest uit in het einde van 1982.
De eindgegevens over 1982:
Voerendaal 1: 7e plaats 25 punten 35-36
Voerendaal 2: 4e plaats 26 punten 31-26
Voerendaal 3: 6e plaats 21 punten 34-32
Voerendaal 4: 4e plaats 30 punten 52-29
1982/1983
Het seizoen '82-83' met trainer Jan Lauers begon slecht. Na de 5-2 nederlaag tegen TOP en de nederlagen tegen Ceasar en Hapert leek het doek te zijn gevallen. Nog twee wedstrijden te spelen en Voerendaal stond onderaan de ranglijst, gezamelijk met Roermond. De laatste twee duels moesten gespeeld worden tegen kampioen Geldrop en het sterke RKC. Voerendaal stuntte. Gelijk tegen Geldrop. Onze jongen stonden 1 punt achter op Panningen, dus de laatste wedstrijd gaf de doorslag. Voerendaal moest winnen en Panningen moest verliezen. En zo gebeurde het ook. Panningen verloor met 3-1 en Voerendaal won met 4-2 van RKC. Weer had Voerendaal zijn supporters tot de laatste minuut in spanning gehouden en het klassebehoud op het nippertje gered. Geldrop kampioen, Panningen en Roermond degraderen en Voerendaal was gered.
Tevens werd er aan het einde van het seizoen afscheid genomen van 'Mister Voerendaal:' Leo Senden. Leo een man die vooral een vader figuur was voor de jeugdige eerste elftalspelers. Réne Zimny gaf hier een voorbeeld van: 'Leo en Jo Consten gaven je voor de wedstijden vertrouwen. We zullen Leo missen.' Jo Consten was ook een man van eigen jeugd. Menige toeschouwer dacht dat Jo van een profclub afkomstig was, gezien zijn geweldige spelinzicht, profesionele instelling en traptechniek. In ieder geval zijn Leo en Jo twee hele brave jongens. We hebben nooit van hen beiden verkeerde verhalen gehoord.
1983
Het vierde deed het en stuk beter. Zij promoveerden naar de 2e klasse op grond van hun 2e plaats in de eindrangschikking. Voerendaal 5 kon gewoonweg niet meer degraderen aangezien ze in de laagste klasse speelden. Ja, de jeugd. Die ging goed. A1 kampioen, B1 kampioen, C1 kampioen, D1 kampioen. Een grote pluim op de hoed van Servé Hoenjet, die de jeugd onder zijn hoede nam.
Een tussenbalans van 9 jaar Hoofdklasse C: Gespeeld 234 wedstrijden, 59 maal winst, 87 maal gelijk, 88 duel verloren. Doelsaldo totaal 257 voor en 309 tegen.
Tevens behaalde Nico Veltrop zijn jeugdleidersdiploma en is dan ook niet meer weg te denken bij onze vereniging. Op het einde van het jaar was Ron Zweers, onder dankzegging verdwenen en Jan Huynen nam de taak als voorzitter over. Toch vroeg iedereen zich af of we onder de nieuwe voorzitter weer degradatievoetbal gingen spelen. Het was in ieder geval aan de stand in de winterstop niet af te lezen.
1. Geldrop 9-14
2. Voerendaal 10-13
3. RKC 10-12
1984
Voerendaal had zijn 10e seizoen in de Hoofdsklasse erop zitten. Het werd eentonig want weer vocht Voerendaal voor klassebehoud. Na een hoopvolle start vielen onze jongens in de tweede helft van de competitie terug. Geldrop werd kampioen, Hapert en Venray degradeerde.
Toch een kampioen! Voerendaal 2, versterkt door enkele talentvolle jeugdspelers, werd met 38 punten uit 22 wedstrijden kampioen in de 2e reserve klasse B. Promotie zat er niet in, aangezien er in de na-competitie te weinig punten werden behaald. En de vreugde van Voerendaal 4 was van korte duur. De kampioen van vorig jaar degradeerde.
Tijdens de jaarvergadering werd Hub Peters als nieuwe voorzitter gekozen, zodat in het bestuur de rust was wedergekeerd. Henk de Esch werd aangetrokken om als laatste man in het eerste elftal te gaan fungeren. Op 30 april ontvingen Sjef Klinkenberg en Sjef Leclair de ere-medaille in goud, verbonden aan de orde van de Oranje nassau. De B1 en D1 werden opnieuw kampioen.
Nog een aardigheidje: Marcel Humblet, onze keeper, werd 2e in het LD spelersklassement over de hoofdklasse. Dit geeft duidelijk aan waar het werk te doen was.
1985
De nieuwe competitie begon. Zeven nieuwe spelers werden aangetrokken en 4 spelers, waaronder Wim Buttolo, vertrokken. Hub Peters, die met 66 stemmen voor en 2 tegen was verkozen tot voorzitter, had grote verwachtingen van dit elftal en vol goede moed ging een bijna geheel vernieuwd Voerendaal aan herstel werken.
Een betere start kon Hub Peters zich niet wensen. Voerendaal werd periodekampioen. Dit gaf recht op deelname in de KNVB-bekercompetitie. Na een lange periode degradatievoetbal werd eindelijk de weg naar boven ingezet. En deze bergopwaartse richting ging voort. Voerendaal speelde zijn sterkste seizoen in de 11 jarige deelname in deze klasse. Een 4e plaats werd behaald met maar 5 punten verschil op kampioen EHC. Het succes werd gecompleteerd door een 2e plaats van Voerendaal 3 en een derde plaats van Voerendaal 2 en 4. De alom goede oude tijden herleefden weer.
En dat alles goed was, bewees dat de kantine werd verbouwd. Dat opnieuw het werk met vereende krachten uit eigen gelederden was verricht. Dit seizoen is sportief gezien qua standing en stand in de competitie toch het hoogste punt in het verenigingsbestaan. Nog nooit in haar verleden had Voerendaal zo hoog gestaan. Met in oktober 1985 de eerste officiële wedstrijd tegen De Graafschap, tegenstander in de eerste ronde van het KNVB-bekertoernnooi. Een ongelijke strijd vond kleindenkend Nederland. De wedstrijd eindigde in 0-0. Voerendaal had weer meer als 1000 publiek. De bouw naar grotere tijden was dus niet voor niets geweest. De pers schreef vol lof over deze amateurs.
Er moest een beslissingswedstrijd komen, maar dan in Doetinchem. s' Middags om 2 uur vertrokken 2 overvolle bussen met spelers, bestuur, bier, de dames en de echte supporters naar oost-Nederland. In de bus: ouderwetse sfeerstemming. Zingende en kaartende Voerendaalfans, uitgedost in rood-witte sjaals, truien en noem maar op. In Nijmegen de gehele manschaft eruit voor wat te eten. Daarna met een volle maag richting het stadion van De Graafschap. 17.30 Het bestuur dient zich aan, maar er was niemand in het stadion. Veel te vroeg daar. Niemand kon en mocht naar binnen. De wedstrijd begon pas om 19.30 uur. En een Europa-cup wedstrijd was het niet, vonden ze in Doetinchem. De 'boerkes' uit Voerendaal zouden toch gewoon even worden ingemaakt, redeneerden de profs van De Graafschap. 18.15 uur Zooi ongeregeld. Bus 2 komt ook aan, afgelaaien vol met hossende, zingende en schreeuwende supporters. En of de hoge heren van De Graafschap het wilden of niet, de poort ging open en het Voerendaalse voetbalvolk bezette kantine en tribune.
Even maar, heel even maar, had Voerendaal hoop. Toen pats-pats-pats 3-0 achter. Weg droom, weg illusies. De einduitslag 4-1 voor De Graafschap.
1986
Twaalf seizoenen lang heeft Voerendaal in de top van het amateurvoetbal mogen spelenn. Toen kwam de val. Voerendaal degradeerde terug naar de eerste klasse F. De teleurstelling was groot. 'Uithuilen en opnieuw beginnen:' zei voorzitter Hub Peters. 'Kom op jongens, schouders eronder en terugvechten!' riep Hans Emonts van de supportersverenging.
Jan Lauers, de trainer, vertrok en Arie Pieneman was zijn opvolger. Maar er vertrok meer: Marcel Humblet (Vinkenslag), Ronald Tylski, Peter van de Broek, Willy Bruls, Rob Ramaeckers, Rob Boumans, Ron Niesen, Jean Crutzen. Jo Consten stopte met voetbal. Komt er ook nog eens bij: Jo Janssen, Arno Boosten en Simon Olthof in de lappenmand. Maar er kwam nieuw bloed. Roger Houtackers (Fortuna), Henny Crutzen(RODA JC), Ron Wintjens (Heerlen Sport), André Jackely, Jan de Vries, Robert Offermans, Raimond Jeagers en nog eens 8 jeugdspelers.
De grote jongens van het 1e startten bijzonder slecht in hun nieuwe klasse. Bij de winterstop stond Voerendaal onderaan. Degraderene en meteen weer degraderen?
1987
Er was gelukkig sprake van herstel. Voerendaal eindigde als 8e met 26 punten. Nee van meteen een terugkeer naar de Hoofdklasse was geen sprake. SVN werd kampioen en promoveerden. Voerendaal wisselde van trainer. Brinkhuis uit Maastricht was de aangewezen persoon om Voerendaal te ondesteunen. Hij werd ziek, kon niet meer verder met zijn opdracht en rond de jaarwisseling kwam een andere trainer: W. Hendrix.
1988
Een jaar van afscheid. Een jaar van verliezen en heegaan. Voerendaal zakt op alle fronten diep weg. Op het sportieve vlak: dhr. Hendrix kon geen echte binding krijgen met zijn jongens en het bestuur, dus vertrok weer. Een derde trainer kwam dan ook dit seizoen, genaamd Cor Betlem, speler en aangetrokken als hoofd jeugdleider, nam de taak op zich. Maar Cor had te veel zaken aan zijn hoofd. Speler en trainer van het 1e, daarnaast de jeugd A-C-E-F trainen, de activiteitencommissie en het begeleiden van het 2e elftal. Het was te veel. Na vele jaren te zijn weg geweest kwam Coy Koopal terug als trainer (inmiddels 4e trainer van het jaar), om Voerendaal te redden van degradatie. Laten we in de geschiedenis ook minder leuke dingen vermelden. Het was realiteit. Coy moest de muitende spelersgroep hard aanpakken. Het Voerendaal van '88 was los zand. Een wanprestatie van spelers, voor de eerste maal in de geschiedenis. Ternauwernood en na het krachtige optreden van het bestuur en trainer kreeg men de spelersgroep, net voor de totale uitspatting, weer op orde. Enkele spelers vertrokken en rest klaarde het karwei feilloos. Met dit elftal kon men weer naar de Hoofdklasse.
Het tweede elftal degradeerde helaas naar de 1e klasse afdeling Limburg. En nog grotere verliezen van de club was het overlijden van Pierre Teunissen (oud-voorzitter), Harrie Eurlings (oud-secretaris) en Sjef Sijben (beste vrijwilliger).
1988 een jaar van hoop en wanhoop. Een jaar van grote verliezen. De voetbalcompetitie werd weer hervat en het trieste feit was bekend. Voerendaal begon zwak en stond van meet af aan op de laatste plaats. De winterstop werd ingegaan met 4 punten en nul overwinningen. Volgend jaar bestond de vereniging 60 jaar. Het diamante jubileum. Zou dit gepaard gaan met alweer degraderen? Men was er bang voor.
1989
Voerendaal viert feest in mineur stemming. Voerendaal degradeert. Voerendaal gaat in de laatste speelrondes hard onderuit tegen RKONS, Ceasar en Panningen. Waar het aan lag was niet bekend. Wie het weer mag het zeggen! Aan Coy Koopal heeft het niet gelegen. Er is geen betere trainer voor handen. Doorzetter Jo Janssen zei in de pers: 'Met alleen techniek kom je er niet.'
