Zondag 24 januari mochten we voor het eerst sinds lange tijd weer eens aantreden voor een voetbalwedstrijd. Zoals de trainer zei: “We hebben al 12 weken niet meer verloren”. Zoals de meeste anderen dachten: “We hebben al 13 weken niet meer gewonnen”. De eerste wedstrijd op bezoek bij Heerlen Sport was geëindigd in een gelijkspel, maar daarna hadden zij niet meer veel punten weten te verzamelen. Na een strenge selectie van de trainer die door noodsituaties – Kay en Roy hadden zich op curieuze wijze weten te blesseren – weer moest worden versoepeld hadden we een representatief elftal op de been gekregen. Als teambuildingsactiviteit werd er de avond van te voren nog een uurtje de PP van de Naate bezocht…

Nadat iedereen zich fris en fruitig en (bijna) op tijd had gemeld op de voetbalclub werd nog even het tactische strijdplan doorgenomen. Hierna werden nog enkele halve litertjes water weggetikt, waarna we dan echt konden beginnen. De eerste helft liet Voerendaal redelijk veldspel zien, maar kwamen we niet echt tot grote kansen. Enkele voorzetten die niet goed vielen en een kansje voor Sven waren nog de beste mogelijkheden. Gelukkig vielen er aan de andere kant ook weinig kansen te noteren. In die eerste helft werd Ivo nog vervangen omdat hij zich blesseerde. Al duurde het even voordat iedereen ervan overtuigd was dat het niet één van zijn betere schwalbes was. De rust werd dus gehaald met een 0-0 stand en een redelijk tevreden trainer.

De tweede helft begon op dezelfde manier. Maar bij Voerendaals balverlies diep op de tegenstander zijn helft stond Voerendaal achterin toch even te slapen. Een goede crosspass van hun linkerkant zorgde ervoor dat hun aanvaller op Duncan af kon lopen. Op een metertje of 20 van de goal leek het grootste gevaar geweken, maar besloot hij toch nog maar te schieten. Dit deed hij verrassend goed waardoor de bal precies tussen Duncan en de paal binnenrolde. Een tegenvaller voor ons, waarna we ook een kwartiertje te gehaast en slordig gingen voetballen. Onze laatste twee wissels werden ingebracht. Rick Leuven verving Glenn Kicken en enfant terrible Koen Wingen maakte zijn rentree nadat zijn glansoptreden tegen Weltania 1 werd gevolgd door een periode met blessureleed. Hij verving Marc Leclair, die wordt gespaard voor zijn afscheidswedstrijd van volgende week.

Eerder in de wedstrijd waren we er al achter gekomen dat we voor het eerst van ons leven fysiek sterker waren dan de tegenstander. En bij één van onze corners werd dit wederom gebruikt. Een goede corner van Sven belandde op het hoofd van Rick Vos, waarna de bal uiterst precies onder de lat inviel, 1-1. Dit zorgde voor meer rust bij Voerendaal, en dus beter voetbal. Toch werd de 2-1 niet gemaakt uit een schitterende aanval maar uit een mooie persoonlijke actie. De keeper van Heerlen Sport had de bal in zijn voeten en had maar een seconde of 10 om deze weg te schieten. Toen hij Jos Keijbets op zich af zag komen bleek die 10 seconde niet toereikend. Op het moment dat de keeper volledig verdween in de schaduw van onze captain, besloot hij de bal maar tegen Jos aan te schieten. Hierna wist Jos hem met zijn rug – of iets in die buurt – sierlijk over de keeper heen te leggen. Schitterend doelpunt, nog mooier gevierd door Jos. Hierna creëerde Heerlen Sport niets meer behalve een gele kaart voor slaan, waardoor we weer drie punten mochten bijschrijven.

Een verrassend goed resultaat aangezien we al lang niet meer hadden gevoetbald, niet compleet waren, een gezellige avond met iets minder nachtrust hadden gehad en Heerlen Sport blijkbaar jongens van het 1^e had meegenomen – kun je je voorstellen hoe goed hun 1^e dus is… Helaas bleek de dag erna dat de krant een andere wedstrijd had gezien, die in 0-4 was geëindigd. Volgende week maar weer op bezoek naar KVC Oranje die 1 punt en 1 wedstrijd meer als ons hebben (volgens onze telling).